Het is altijd even slikken om weer op te starten na een prachtige vakantie. Deze keer in het mooie Frankrijk, waar ik zit te kijken naar mijn vrouw en kinderen. Mijn zoontje kijkt me aan met een enorm gelukkig gezicht terwijl hij dolt in het zwembad. Ik voel iets van binnen – bijna pijn in mijn hart – als ik me realiseer dat hij al 9 is en volgend jaar 10 wordt. Het einde van de vakantie nadert en ik wil helemaal niet dat dit stopt, want de tijd gaat zo snel. Straks weer aan het werk, volgend jaar weer op vakantie… en dan is hij alweer 10. Ik visualiseer bijna een volwassen man voor me en denk: “Pfew…dat nog even niet, nog even vasthouden aan deze kleine jongen,” want ze zijn maar even klein.
Mijn dochtertje ligt te zonnen, wat bijzonder is voor een meisje van bijna 4. Haar ‘ontspanningsboog’ is kort, en toch roept ze: “Papa, mag ik m’n zwembandjes om?” en springt zelfverzekerd in het zwembadje. Mijn vrouw heeft een momentje weten te pakken om een boek te lezen, wat best een uitdaging kan zijn met 2 kids, maar ik? Ik ben onbedoeld ineens intensief bezig met het vasthouden van dit moment. Ik wil niet dat de vakantie stopt, want het is zo fijn samen.
Tegelijkertijd realiseer ik me heel goed hoe ontzettend goed we het hebben. Gezondheid, de vrijheid om dit te kunnen doen… en gelukkig; mijn klanten respecteren dat we er even uit zijn. Reacties zoals “oh, geen probleem, geniet lekker van je vakantie” na wat mailtjes en appjes geven me een goed gevoel van wederzijdse waardering. Af en toe mailt iemand met een vraag, maar mijn autoresponse staat aan: ik ben er, maar geniet ook even van de vakantie. Het is het zelfs schakelen van deze privé-momentjes naar een zakelijke houding, als er iemand belt met de vraag of ik tijd heb om een nieuwe website te realiseren.
Op de laatste ochtend, inmiddels dichter bij huis, zie ik mijn vrouw met een kopje koffie uitkijken over de glooiende velden in het noorden van Frankrijk, de opkomende zon erbij. Ik loop naar haar toe en geef haar een kus. Ik zie ‘gelukstranen’ in haar ogen, realiserende dat we het heel fijn hebben gehad en voel hetzelfde: ik wil nog even niet naar huis. Dit gevoel raakt me diep… intense melancholie, of zoiets.
Ik vind mijn werk fantastisch, maar eerlijk bekennen: ik heb moeite om weer op te starten. Want als we volgend jaar weer op vakantie mogen, zijn we alweer een jaar verder… kinderen weer een jaar ouder.. wij ook een jaar ouder..
Wie helpt mij om weer goed op gang te komen? Ik kan wel een duwtje gebruiken.. 😊.
Mag ik voor jou wat doen, zodat ik er weer lekker in zit? 😊 Neem dan maar alsjeblieft contact met me op…
